• wręczono legitymacje SEP nowym członkom Koła;
• co realizujemy w tym roku  – propozycje , dyskusja;
• pączki – w zestawie z kawą lub herbatą (albo bez).

Tradycją w Kole jest organizowanie zebrań w „tłusty czwartek”. To także – i zarazem – staropolska tradycja konsumpcji pączków i faworków (chrustu).

Przyjemnie dyskutować, zajadając się pączkami, myśleć o zbliżających się perspektywach realizacji projektów, wycieczek technicznych czy „zwykłych” spotkań środowiskowych.

Zebranie rozpoczęła prezeska Koła – Dorota Stecko – witając i przedstawiając nowych członków SEP, wręczając legitymacje:

• Adrian Kołodziej
• Gracjan Listwan – nie dotarła jeszcze legitymacja z Warszawy
• Dawid Trojak – nie dotarła jeszcze legitymacja z Warszawy

Przekazała również interesującą informację dotyczącą naszego kolegi – skarbnika Koła, Mariana Osipiuka, który rywalizuje w kategorii kultura z powiatu nyskiego o tytuł „Osobowość Roku 2025” Nowej Trybuny Opolskiej – gazety województwa opolskiego. Istnieje jeszcze możliwość oddawania głosów.

Oto – w telegraficznym skrócie – propozycje projektów do realizacji:

• Turniej bowlingowy z udziałem sympatyków Koła,
• udział w szkoleniu ENSTO – osprzęt linii napowietrznych i kablowych, przewody izolowane,
• szkolenie z oświetlenia ulicznego prowadzone przez firmę „Rossa”,
• spotkanie techniczne „wykorzystanie wodoru”,
• zwiedzenie Muzeum Hutnictwa Cynku w Katowicach,
• wycieczka do papierni Schattdecor Sp. z o.o. w Głuchołazach, a po zwiedzeniu przejazd do zamku w Bouzovie i biesiada przy ognisku,
• wycieczka turystyczna – Włochy (Garda, Sirmione),
• wycieczka objazdowa do Turcji,
• rajd rowerowy,
• „pożegnanie lata” – kajakiem po Warcie,
• spotkania środowiskowe: „SEP‑owskie pogaduchy” czy „Andrzejki”.

Na koniec – superważna informacja – to organizacja…

Dużo tego, ale – jak przystało na Koło o aktywnym rodowodzie – jest nadzieja, że wszystko zostanie zrealizowane. No i jak tu nie „przytulić się” do tak funkcjonującego Koła?

Efekt – mimo naturalnych odejść, czasem rezygnacji z przynależności do Koła – stan ewidencyjny przez dobrych kilka lat utrzymuje się na stabilnym poziomie, a nawet rośnie… ale na to trzeba zapracować.

Już zrealizowano koncert noworoczny w Domu Kultury w Niemodlinie, połączony ze spotkaniem koleżeńskim w „Restauracji Książęcej” na Zamku w Niemodlinie.

Jest również informacja o potrzebie stworzenia nowej strony internetowej.

Do jej przygotowania zobowiązali się kol. Dawid Repecki oraz kol. Borys Bujak. Brakuje na dziś osoby do wprowadzania bieżących informacji (aktualności).

Prowadzenie strony internetowej w zakładce „Kronika” prawdopodobnie nadal będzie realizował kol. Lech Kotliński.

Wśród bieżących spraw były także kwestie dotyczące Społecznego Muzeum Energetyki SEP w Nysie (m.in. sponsoring) oraz zadania administracyjne.

Plany uchwalone. Sens i idea tradycji „tłustych czwartków” zachowana.

Kolejne spotkanie na turnieju o „Puchar Prezesa Koła”.

• „Hydropolis”;
• ”Panorama Racławicka”;
• Muzeum Narodowe.

Już nasyceni wrażeniami po korek, a jeszcze czeka na nas jeden z najważniejszych zabytków Wrocławia.

Muzeum Panorama Racławicka to jedno z tych niezwykłych miejsc, które pozwalają przenieść się w czasie – zarówno dosłownie, jak i w przenośni. To tu można zobaczyć unikatowe dzieło – monumentalny obraz o wymiarach 15 × 114 metrów, który otacza widza z każdej strony.

Oglądając ekspozycję „Panoramy Racławickiej”, większość mówi… „łał”, bo dzięki sprytnemu połączeniu malarskich trików całość tworzy niezwykłą iluzję uczestnictwa w historycznym wydarzeniu.

Obraz „Bitwa pod Racławicami” powstał pod koniec XIX wieku i do 1944 roku eksponowany był we Lwowie.

Po wojnie dopiero w 1985 roku zakończono budowę obecnej rotundy we Wrocławiu, w której eksponowany jest dziś ten ogromny obraz – dzieło Jana Styki i Wojciecha Kossaka.

Tego – będąc we Wrocławiu – nie można nie zobaczyć, co potwierdzają uczestnicy wycieczki.

Bilet wstępu mobilizuje jeszcze do odwiedzenia podwoi Gmachu Głównego Muzeum – tu również znajdują się ciekawe ekspozycje.

Kontynuując dotychczasową tradycję turnieju bowlingowego, a jednocześnie ją upowszechniając i uatrakcyjniając, Zarząd Koła postanowił umożliwić udział również wiernym sympatyczkom i sympatykom „naszego Koła”.

Zdecydowanie wzrosła liczba pań, co podniosło emocje turnieju, wprowadzając zdrową rywalizację i integrując wszystkich w dobrej zabawie.

Czas biegnie szybko – prawie jak bowlingowe kule. Kolejny turniej zakończony.

Gdy emocje już opadły, puchary wręczyła osobiście prezes Koła – kol. Dorota Stecko.

 Zdobywcami „Pucharu” zostali:

w kategorii Pań: 

1. miejsce Gabriela Rogoz
2. miejsce pani Jola Cholewicz oraz pani Ewa Gajewska
3. miejsce pani Aleksandra Margol

w kategorii Panów: 

1. miejsce kol. Jerzy Dźwigała 
2. miejsce kol. Dawid Repecki
3. miejsce kol. Maciej Sobociński

Jeszcze tylko historyczna wzmianka o kręglach – bowlingu.

Prawdziwe rozpowszechnienie kręglarstwa przypada na XX wiek, kiedy to wprowadzono rzucanie do dziesięciu kręgli kulą posiadającą otwory na palce.

Ten rodzaj kręgli – w odróżnieniu od klasycznych (dziewięć kręgli i kula bez otworów, rzucana całą dłonią) – nazwano „bowlingiem”.

Ja też tam byłem, kulami rzucałem – choć wiodącego efektu nie uzyskałem – ale za to wszystko opisałem.

Ponadto wyróżnienia między innymi otrzymali również członkowie Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej  pełniący funkcje we władzach i organach Oddziału Opolskiego SEP.

 Złotą Honorową Odznakę NOT otrzymali:

• kol. Marian Osipiuk
• kol. Roman Sambor

Obrady przebiegały sprawnie i zgodnie z zaplanowanym porządkiem obrad. O szczegółach prowadzonych obrad można przeczytać w „TwS” nr 524.

Przeprowadzono również wybory do władz i organów Oddziału Opolskiego.

Prezesem ponownie wybrano kol. Leszka Kosiorka, a do składu Zarządu wybrano m.in. przedstawicieli „naszego” Koła – kol. Dorotę Stecko i kol. Romana Sambora.

Do Komisji Rewizyjnej Oddziału wybrano kol. Mariana Osipiuka oraz kol. Roberta Baraniewicza (sekretarz Komisji, po ukonstytuowaniu się w dniu 15.04).

Do Sądu Koleżeńskiego Oddziału wybrano kol. Lecha Kotlińskiego (przewodniczący, po ukonstytuowaniu się w dniu 11.03).

w programie wycieczki:

• Muzeum Energetyki w Łaziskach Górnych;
• Muzeum Tyskich Browarów Książęcych”.

Dysponujący większą ilością czasu, posiadający nawyk działania seniorzy Koła SEP Ziemi Nyskiej inspirują i mobilizują do wspólnego działania również sympatyków Koła, wywodzących się z pokrewnych środowisk, organizując wspólne, krótkie wycieczki techniczne czy krajoznawcze.

Grupa członków i sympatyków odwiedziła Muzeum Energetyki, mieszczące się na terenie starej rozdzielni Elektrowni Łaziska.

W muzeum znajdują się tysiące eksponatów związanych z energetyką, produkcją energii oraz jej wykorzystaniem. Oglądaliśmy maszyny, które brały udział w wytwarzaniu energii, urządzenia pomiarowe i zabezpieczające – wszystko zgromadzone w jednym miejscu.

Podobnie jak w nyskim muzeum – tylko w większej skali. Tu również działa Koło SEP.

Była okazja zobaczyć kolekcję lamp rentgenowskich, zbiór żarówek (w tym najstarszą – wykonaną w Anglii według technologii Swana i Edisona), kolekcję liczników energetycznych, poznać historię komputeryzacji oraz zwiedzić salę pamięci Klemensa Ścierskiego.

Obejrzeliśmy także pouczające wystawy: „Prąd do gniazdka” oraz „Prąd od gniazdka”.

Muzeum Tyskich Browarów Książęcych wita zwiedzających muralami, sugerując powrót do historii z lat 1919–1920. Jeden z nich, o powierzchni 800 m², zalicza się do największych murali w Polsce.

W Centrum Sztuki Piwowarskiej poznajemy piwny świat i zasady piwnej kultury, by następnie przejść do warzelni – serca browaru, zbudowanej w 1915 r. Jej wnętrze zdobi biało‑błękitna majolika oraz piękne, miedziane kadzie (wyprodukowane w zakładach Weigla w Nysie).

Kolejnym etapem zwiedzania są tankofermentatory, gdzie – po dodaniu drożdży – następuje proces fermentacji i mamy już do czynienia z piwem. Gdy jest gotowe, musi jeszcze poleżeć w tankach leżakowych, by następnie zostać rozlane (oglądamy linię rozlewniczą).

Ponadto mieliśmy okazję zobaczyć: domek piwowara, domek kawalera, wille Millera, familoki, smolarnię i bednarnię, a także stajnie i garaże.

Będąc w tak zacnym miejscu, trudno było się oprzeć pokusie skosztowania świeżo uwarzonego piwa w tutejszym pubie.

porozmawiamy o:

• słów kilka o przedwojennym SEP;
• jeszcze co nie co o początkach energetyki na Ziemi Nyskiej;
• nyskie artefakty związane z elektrycznością;
• czy wiesz że ….

To już kolejne spotkanie z serii „SEP‑owskich pogaduch”, tym razem w zmienionej „szacie”, którą w pewnym sensie wymusiła powódź 2024 roku.

Obecne miejsce to okazja do zapoznania się z nowoczesnym stylem w architekturze – loftowym.

O historii miejsca spotkania oraz prezentowanego stylu (który spotkał się z akceptacją uczestników) opowiemy przy następnym spotkaniu.

Kontynuując formułę spotkań – jak zawsze – na początek „kawałek” historii.

1918 rok – koniec I wojny światowej. Scalanie ziem polskich, powstaje polski rząd.

10 lat później – 1928 → prezentacja dorobku II Rzeczypospolitej to Powszechna Wystawa Krajowa („PeWuKa”), zorganizowana na terenie obecnych Targów Poznańskich (16 maja – 30 września).

Na wystawie SEP (jeszcze jako Stowarzyszenie Elektrotechników Polskich) posiada własne stoisko wystawiennicze. Członkowie SEP mają bezpłatny wstęp na wystawę.

Prezentacja moich pamiątek po „PeWuKa” – spinki do mankietów koszuli, krawata.

1928‑06‑01 to także data zmiany nazwy stowarzyszenia ze Stowarzyszenia Elektrotechników Polskich na Stowarzyszenie Elektryków Polskich, dokonana podczas VIII Zgromadzenia Delegatów Kół SEP.

Następują zasadnicze zmiany w statucie. W miejsce kół powołano 9 oddziałów z własnym regulaminem, zatwierdzanym przez Główny Zarząd SEP (wcześniej funkcjonował Zarząd SEP). Oddziały zamiast kół przetrwały do 1957 roku.

Inne, obecnie niestosowane zapisy dawnego statutu:

• każdy kandydat na członka jest balotowany (Komisja balotująca – Zarząd Główny lub Oddziału);
• kandydaturę na członka ogłaszało się w organie stowarzyszenia;
• na każdym Walnym Zgromadzeniu (odbywały się corocznie) Prezes SEP miał obowiązek wygłosić odczyt (techniczny, naukowy, itp. – tylko nie polityczny);
• członkowie zalegający ponad 6. miesięcy ze składkami nie mieli prawa głosu;
• wybory do Zarządu Głównego odbywały się co roku – korespondencyjnie (procedura dość pracochłonna);
• oddziały stowarzyszenia mogą powstawać w miejscu, gdzie liczba członków wynosi 10 lub więcej;
• każdy oddział ma własny regulamin zatwierdzony przez Zarząd Główny SEP (mógł mieć własne fundusze).

20 lat później – 1938 – X Zgromadzenie w Gdyni – na Bałtyku.

Podczas rejsu MS „Piłsudski” z Gdyni do Szwecji – Sztokholmu – zgromadzenie odbywało się na pokładzie statku. W przerwie obrad organizowano wycieczki do zakładów przemysłu elektrotechnicznego (np. L. M. Ericsson Telefonofabrik, Luth & Rosen, Liljeholmens Kabelfabrik i inne) oraz zwiedzanie stolicy Szwecji.

W rejsie uczestniczyły również małżonki obradujących oraz przedstawiciele zaprzyjaźnionych stowarzyszeń, zaproszeni na obrady.

Krótki był żywot transatlantyka MS „Piłsudski”, gdyż zatonął już w listopadzie 1939 roku na wodach brytyjskich – prawdopodobnie na minie – w drodze po żołnierzy z Australii.

Bliźniaczy transatlantyk MS „Batory” po wojnie pływał pod polską banderą do 1969 roku. Zastąpił go TSS „Batory”.

Dla ciekawych – zespół prądotwórczy z MS „Batory” znajduje się dziś w Muzeum Morskim w Gdańsku.

Rozpoczynająca się II wojna światowa zastała SEP z 13 działającymi oddziałami (w tym 3 nie reaktywowano po wojnie: lwowskiego, wileńskiego i wołyńskiego z siedzibą w Łucku).

Dziś (2025 rok) w ramach stowarzyszenia funkcjonuje 50 oddziałów.

Nieprzewidzianym w planie, ale bardzo miłym akcentem spotkania, był tort – niespodzianka dla uczestniczącego w spotkaniu solenizanta.

Były to 60. urodziny kol. Gracjana Drewniaka. Obecne grono odśpiewało tradycyjne „Sto lat”.

Konsumpcja tortu zwieńczyła spotkanie.

Kolejna realizacja projektu krótkich wypadów na łono techniki i natury.

Muzeum Kolejnictwa w Jaworzynie Śląskiej to znane muzeum kolejowe, założone w 2005 roku na terenie zabytkowej lokomotywowni z 1908 roku.

Zwiedzający mieli okazję zapoznać się z istniejącą infrastrukturą kolejową wraz z zapleczem technicznym. Zbiory obejmują ponad 150 pojazdów kolejowych z lat 1880–1970.

Kolekcja zawiera m.in. ponad 40 lokomotyw parowych produkcji niemieckiej, polskiej, amerykańskiej i angielskiej, lokomotywy spalinowe i elektryczne oraz zbiór wagonów, a także kolejowe pojazdy specjalistyczne.

Obejrzeliśmy gabinety naczelników z lat 1930 i 1970, gabinet Kolejowej Medycyny Pracy, drukarnię PKP oraz unikatową makietę kolejową w skali H0, wykonaną na przełomie lat 70. i 80. XX wieku, wykorzystywaną jako pomoc dydaktyczna w szkole kolejowej.

„Żywy folwark” – Muzeum Technik Rolnych – powstał z inicjatywy Fundacji Ochrony Dziedzictwa Przemysłowego Śląska, po adaptacji kompleksu dworu i folwarku w Piotrowicach Świdnickich.

Zwiedzający mieli okazję zapoznać się z prezentowaną historią rozwoju rolnictwa (m.in. wystawą maszyn), jak również z warunkami życia w gospodarstwie na przełomie XIX i XX wieku.

To interesująca lekcja historii dla współcześnie żyjących.

Zamek w Piotrowicach Świdnickich to szlachecki, renesansowy dwór obronny, powstały w latach 1590–1599 na miejscu dawnego zamku wodnego, dziś zwany „Dworem na wodzie”.

Zbudowany na planie prostokąta, z czterema okrągłymi wieżami w narożnikach, nakrytymi wysmukłymi dachami stożkowymi. Zamek otoczony jest wodą, a wjazd prowadzi przez jednoprzęsłowy most nad fosą, ozdobiony portalem.

Oglądaliśmy Zamek z zewnątrz, ponieważ obiekt jest w trakcie renowacji i nie ma możliwości dotarcia do wnętrz zamkowych.