Dla czynnie uczestniczących w życiu Koła członków, jak również dla systematycznych czytelników „Kroniki”, działalność Koła powinna być znana. Karty kroniki oddają rzeczywistą działalność Zarządu Koła, choć opisywane wydarzenia – przez pryzmat kronikarskiego oka – mogą posiadać małe zniekształcenia, spowodowane optyką subiektywności „Kronikarza”.

Pełne dane zawsze do wglądu u Pani Prezes Koła.

W programie zebrania doceniono zaangażowanie w pracy stowarzyszeniowej.

Za aktywne wspieranie działań naszego Koła SEP wyróżnienia otrzymali:

Pełna inwencja działalności członków Koła owocuje wzrostem zainteresowania lokalnej społeczności ludzi techniki stowarzyszeniem, mobilizując ich do aktywnego uczestnictwa w działalności Koła SEP Ziemi Nyskiej.

Oto nowi członkowie Koła:

W krótkim streszczeniu to – firma istnieje od 1992 roku, prężnie działając na rynku „oświetlenia”.

Poza samą historią prezentujący przedstawili, w jaki sposób ROSA dba o ekologię. Firma w procesach produkcji nie tylko realizuje powszechnie znane przedsięwzięcia ochrony środowiska, lecz ponadto stosuje zintegrowany system ochrony środowiska, gdzie – poza instalacją fotowoltaiczną – wykorzystuje agregaty kogeneracyjne, opierając swoją produkcję na eko‑materiałach (aluminium).

Ścisłe współdziałanie służb zakładu i laboratorium stoi na straży przestrzegania przyjętych w procesach produkcji norm i certyfikatów.

Prezentacja gamy produkcji słupów i możliwości ich wykorzystania (nawet do ładowania pojazdów elektrycznych, czyli 2 w 1) w zagospodarowaniu przestrzeni publicznej to nie tylko cechy funkcjonalne, ale i wartości dekoracyjne czy plastyczne (mogą być kolorowe), dając ciekawe efekty wizualne.

Przykładowe wykorzystanie produktów firmy zobaczyliśmy na zdjęciach prezentujących Skwer Zawiszy Czarnego w Katowicach, Plac Jagielloński w Radomiu, Rymanów Zdrój, stopień wodny Malczyce czy bulwary nad rzeką Nysa Kłodzką w Nysie oraz oświetlenie ronda „Pamięci Ofiar Katynia” w Nysie (DK46).

Zainteresowanie obecnych na sympozjum wzbudził system „Bezpieczne pasy”, o czym świadczyły zadawane pytania i ustosunkowanie się do możliwości trybów pracy systemu.

Również potencjałem systemu „2w1” (słupy oświetleniowe LED połączone ze stacją ładowania pojazdów elektrycznych EV) zainteresowała się grupa uczestników prezentacji. Była żywa dyskusja o praktycznych możliwościach stosowania stacji w lokalnych – nyskich – warunkach.

Osobnym zagadnieniem były domowe strefy EV – co wybrać? To pytanie przyszłości.

Podsumowując – była to ciekawa, inspirująca prezentacja i pokaz możliwości firmy ROSA Zakładu Produkcji Sprzętu Oświetleniowego z Tychów.

Zostaliśmy nasyceni nową wiedzą, którą będzie okazja wykorzystać w praktycznej działalności zawodowej.

Tradycyjna majowa doza kultury, tym razem dynamiczna, a zarazem nacechowana indywidualnością. Obecna wycieczka poniekąd zmieniła trochę formułę pobytu w Brzegu. Każdy jest sternikiem swojej wycieczki, architektem spędzenia wolnego czasu, a zwieńczeniem – wspólne oglądnięcie spektaklu.

Na początek razem zwiedzamy zamek–muzeum w towarzystwie przewodnika. Tu dowiedzieliśmy się, że Zamek Piastów Śląskich, często zwany Śląskim Wawelem, wzniesiony został na miejscu gotyckiego zamku warownego. Obecny kształt nadała mu renesansowa przebudowa prowadzona przez architektów włoskich.

Gotyckim reliktem zamku jest Wieża Lwów. Portal bramny zamku zdobią figury największych władców z piastowskiego rodu (od legendarnego Piasta po Jerzego II – budowniczego zamku).

W podziemiach zamku mogliśmy podziwiać najważniejsze dzieła śląskiej sztuki sepulkralnej. Wyższe piętra to ekspozycje zabytków sztuki i rzemiosła związane z działalnością Piastów śląskich (ostatni Piast to książę Jerzy IV Wilhelm – zm. w 1675 r.).

Po ponad godzinnej wizycie w murach zamku udajemy się w małych, nieformalnych grupach na spacer po mieście.

Tuż obok znajduje się barokowy kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, w którym podziwiamy bogatą polichromię, wypełniającą prawie całe wnętrze. Ciekawostką kościoła jest pieta. Pieta – dziwo (to ruchoma postać Madonny, na kolanach której znajduje się leżąca rzeźba martwego Chrystusa). Jest ona niezwykłą rzadkością w całej Europie, a w Polsce trudno znaleźć jej odpowiednik.

Na przylegającym do muzeum i kościoła placu Zamkowym spostrzegawczy uczestnicy wycieczki mieli okazję zadumać się nad tablicą poświęconą ks. Popiełuszce oraz oglądnąć „schowaną” obok, w cieniu drzew, kolumnę św. Trójcy.

Spacerem, obok budynku dawnego Gimnazjum Piastowskiego, dochodzimy do brzeskiego Starego Miasta (Rynku).

Na rynku uwagę naszą przyciągają charakterystyczne kamieniczki. Niebieska – z piękną attyką szczytową – swoim wyglądem góruje nad pozostałymi (faktycznie nie liczy więcej pięter od swoich sąsiadek – to po prostu fasada).

Kamienica „bez okien” (za dawnych lat nie miała okien, tylko dekorację z tzw. blendy, co oznacza imitację okien). Takich imitacji na każdym piętrze były trzy, a później zrobiono po dwa otwory okienne, ale nie zostały one wykonane dokładnie w miejscu imitacji, co dało ciekawy efekt architektoniczny.

Niektóre kamieniczki, pieczołowicie odrestaurowane, zachowały wiele z gotyckiego wystroju; inne uzupełniane są współczesnymi „plombami” z różnorakim efektem.

Nam nie w pełni udało się docenić malowniczość rynku z powodu odbywającego się „Food Truck Festival”, który zrekompensował nam niedostatki krajobrazowe, oferując wiele ciekawych potraw.

Niecodzienny, bardzo charakterystyczny jest widok odnowionego ratusza, gdzie elewacje ozdobiono sgraffitową dekoracją w formie ciosów diamentowych. Krużganki i bogactwo wnętrza tego budynku (Sala Rajców, Wielka Sala Stropowa) robią spore wrażenie. Budowla jest przykładem renesansowej architektury z najwyższej półki.

Odwiedzamy Brzeskie Centrum Kultury, w sąsiedztwie którego znajduje się XIV‑wieczny gotycki kościół św. Mikołaja, zaliczany do największych tego typu budowli gotyckich na Śląsku (ma 29 m wysokości). Obok pomnik Jana Pawła II zachęcał do zrobienia pamiątkowych zdjęć.

Czas indywidualnego zwiedzania dobiegł końca. Zapraszają nas podwoje sennego trochę BOK‑u, a w nim czas na obejrzenie spektaklu „Idealna Kobieta”.

To znakomita komedia pomyłek, pełna intryg i zwrotów akcji. Sekret, spisek, zmowa, oszustwo, gierki, romans – jak w tym wszystkim się nie pogubić, skoro każdy ma coś do ukrycia? Wszyscy grają przemyślane przez siebie role.

Uleczyć ich może prawdziwa miłość, ale jak się połapać, kto jest kim, żeby odpowiednio ulokować uczucia?

Doskonała komedia o mieszaniu ról damsko‑męskich, o konieczności łączenia sił i odnajdywaniu radości w małych rzeczach. Świetny popis autorski, wartka fabuła, dużo śmiechu – tak dziś nam potrzebnego – to niezaprzeczalne walory spektaklu.

Czy kobieta idealna istnieje? To ocenić mogą widzowie przedstawienia, w tym i uczestnicy „Wycieczki po łuk kultury” zorganizowanej przez Koło SEP nr 28 Ziemi Nyskiej (kol. Marian Osipiuk).

Poturbowani przez COVID‑19 powoli wracamy do „normalnej” działalności, choć spędzonego czasu na odległość nie da się cofnąć. Jest obecnie możliwość bezpośrednich kontaktów. To zielone światło dla zwiększonej aktywności stowarzyszeniowej, tym bardziej że czas (kalendarz działania 4‑letniej kadencji jest już opóźniony) nieubłaganie płynie, nie zważając na nieprzychylne uwarunkowania.

Tak oto i opolska społeczność SEP‑owska przystępuje do wyborów, zwołując WZO Oddziału Opolskiego.

Wśród zebranych byli obecni również delegaci naszego Koła (wybrani na Walnym Zebraniu Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej w dniu 24.04.2022 roku) oraz członkowie ustępującego Zarządu i Organów Oddziału Opolskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

WZDO wybrało następujących członków Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej do Zarządu i Organów Oddziału Opolskiego SEP na kolejną kadencję:

Koniec kadencji to również okazja do podsumowania czteroletniej działalności oraz osiągnięć w strukturach Oddziału Opolskiego SEP.

Miło mi, jako kronikarzowi Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej, poinformować o wyróżnieniach członków rodem z nyskiego SEP‑u.

Oto wyróżnieni członkowie:

Turystyka rowerowa ma w Kole SEP nr 28 Ziemi Nyskiej swoich zagorzałych zwolenników, wśród członków i sympatyków Koła, czego potwierdzeniem są doroczne wycieczki rowerowe.

Tym razem okazja sprawdzić uroki rowerowej trasy „Wokół Jeziora Nyskiego”.

Proponowany szlak rowerowy (szkic poniżej) jest szlakiem dość komfortowym, bo poprowadzony został w większości przez tereny sprzyjające poruszaniu się jednośladem.

Tuż przy budynku kopalni znajduje się Skansen Maszyn Parowych.

To w Tarnowskich Górach uruchomiono pierwszą na Górnym Śląsku maszynę parową. Skansen przedstawia bogatą kolekcję maszyn parowych używanych w dawnym przemyśle.

Znajdują się tu takie eksponaty jak: walec drogowy, dźwig kolejowy, lokomobila, liczne parowozy, agregat prądotwórczy, pompy parowe oraz maszyny wyciągowe stosowane w lokalnych kopalniach.

Lokalizacja przykopalnianego skansenu nawiązuje do historii tarnogórskiego górnictwa, którego decydującym elementem dynamicznego rozwoju w XIX w. było wprowadzenie nowoczesnej techniki parowej.

Kolejny etap technicznej podróży to zwiedzanie – w towarzystwie przewodnika – Elektrowni Łagisza w Będzinie.

Elektrownię Łagisza (nazwa od dzielnicy Będzina) wybudowano w latach 1960–1970, a w skład elektrowni wchodziło początkowo 5 bloków o mocy 120 MW. Już w okresie międzywojennym miała powstać tu elektrownia, wykorzystująca dogodne położenie – sąsiedztwo rzeki Czarna Przemsza oraz okoliczne kopalnie węgla kamiennego Zagłębia.

Rok 2006 przyniósł elektrowni poważne zmiany – rozpoczęto budowę nowego bloku o mocy 460 MWe (oddany do eksploatacji w 2009 r.). Był to pierwszy na świecie blok energetyczny z kotłem przepływowym CFB na parametry nadkrytyczne i wyposażony w chłodnię kominową o wysokości 133,2 m.

Obecnie Elektrownia Łagisza realizuje wyzwania proekologiczne, produkując energię elektryczną i cieplną w kogeneracji. Kogeneracja to wytwarzanie energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Obecnie jest to najbardziej efektywny sposób wykorzystania energii chemicznej paliw.

Dziś Elektrownia Łagisza jest też stabilnym źródłem ciepła grzewczego (o mocy 150 MWt), dostarczanego do mieszkań w Dąbrowie Górniczej i Będzinie.

Park Gródek w Jaworznie to kolejny etap podróży. Znajdują się tutaj stawy, które powstały po zalaniu dawnej kopalni dolomitu. Strome klify, czysta i lazurowa – często przechodząca w zieloną barwę – woda sprawiły, że miejsce to nazwano „polskimi Malediwami”.

Na pewno atrakcją tego miejsca są kładki prowadzące po tafli wody jednego ze stawów.

Spacerując popołudniową porą, mogliśmy podziwiać malownicze krajobrazy – każdy inny, w zależności od punktu widokowego. Zwiedzanie ułatwiały rozbudowane ścieżki, tablice dydaktyczne czy informacyjne.

Po dniu technicznym – ożywczy łyk świeżego powietrza na łonie przyrody.

Dzień drugi to czas na realizację kolejnych części hasła „coś dla ducha, coś dla ciała”.

Ruszamy w góry z licencjonowanym przewodnikiem Robertem Słonką na Polanę Strugi, skąd kolejka (wyciąg kanapowy) wynosi nas na Halę Miziową (1330 m n.p.m.). Tu już można podziwiać piękne widoki i ciekawą bryłę schroniska. Jest to najwyżej położone schronisko w polskich Beskidach, usytuowane na stokach masywu Pilska w Beskidzie Żywieckim.

Ciekawa jest historia schroniska. Choć plany budowy zrodziły się już w 1906 roku, to realizacja nastąpiła dopiero w latach 1927–1930. W końcu stanął piękny, piętrowy, drewniany obiekt w stylu zakopiańskim, z przeszkloną, widokową werandą, uważany wówczas za najładniejszy w Beskidach. Niestety w 1953 roku doszczętnie strawił go pożar. Pozostały zabudowania gospodarcze, w których funkcjonował tylko bufet (pozostał do dzisiaj).

Na nowe schronisko zdecydowano się w 1994 roku, ale oddanie do użytku nastąpiło dopiero w 2003 roku.

Na hali krótki odpoczynek. Większość udaje się szlakiem na szczyt Pilska.

Pilsko – 1557 m n.p.m. – to drugi co do wysokości szczyt w całych Beskidach, zaraz po Babiej Górze (1725 m n.p.m.), leżący w całości po stronie słowackiej.

Dreptamy dość stromym szlakiem wśród kosodrzewiny i towarzyszących nam krzewinek borówek. Z gratisowymi borówkami otrzymaliśmy piękny widok na Masyw Babiej Góry. W końcu docieramy do Góry Pięciu Kopców (1533 m n.p.m.), czyli najwyższego wierzchołka masywu Pilska, jaki znajduje się po polskiej stronie. Jeszcze trochę i jesteśmy na Pilsku.

Stąd piękne górskie widoki – Tatry (trochę za chmurami), ale widoczna Mała Fatra, grupa Wielkiej Raczy, masyw Babiej Góry czy też Beskidu Śląskiego, Małego (w oczy najbardziej rzuca się Dolina Soły z Jeziorem Międzybrodzkim) oraz Makowskiego.

Lokalizację poszczególnych szczytów cierpliwie tłumaczy opiekujący się nami przewodnik beskidzki, pan Robert.

Charakterystycznym elementem szczytu Pilska jest ołtarz polowy i krzyż ustawiony przez mieszkańców słowackiej wsi Mútne (raz na rok odbywa się tu msza – dlaczego, tego nie wiedział nikt).

Po przerwie dla „foto” ruszamy w drogę powrotną na smaczny obiadek do „Harnasia” – naszej bazy. Po obiadku, pełni wigoru, jedziemy do Żywca.

Żywiec to miasto znane z produkcji piwa. Pierwsze wzmianki na temat wytwarzania tego napoju w mieście pochodzą z 1448 roku. Browar Arcyksiążęcy (założyciel Fryderyk Habsburg) jest wizytówką miasta, a obecnie to jeden z największych producentów piwa w Polsce. Inne wielkie zakłady tamtych czasów to Huta Fryderyka, przekształcona w 1910 r. we fabrykę śrub.

W programie turystycznym spacer (z przewodnikiem) po Żywcu zaczynamy od rynku z ratuszem i fontanną.

Rynek otoczony jest wielobarwnymi kamienicami, wśród których wyróżnia się bryła ratusza miejskiego. Ratusz, swoją architekturą łączącą neorenesans i neomauretanizm, przypomina synagogę. W samo południe z ratusza rozlega się hejnał żywiecki.

Innym ciekawym zabytkiem znajdującym się na rynku jest dzwonnica – czterokondygnacyjna, zbudowana z kamienia. U „stóp” dzwonnicy znajduje się pomnik Jana Pawła II, a o krok od niej konkatedra pw. Narodzenia NMP (dominuje gotyk i renesans).

Wędrując uliczkami miasta, wsłuchujemy się w historię opowiadaną przez pana Roberta – przewodnika i jednocześnie mieszkańca Żywca, którego rodzina mieszka w tych stronach od dawna.

Spacerkiem dochodzimy do zamku (muzeum). Wchodzimy na piękny arkadowy dziedziniec, zachowany w swym pierwotnym układzie do dnia dzisiejszego. Tu słuchamy o historii zamku i jego właścicielach – rodach Komorowskich, Wielkopolskich czy Habsburgów, których działalność w mieście widoczna jest do dzisiaj, co mogliśmy zobaczyć na własne oczy.

Udajemy się teraz do neoklasycystycznego pałacu Habsburgów oraz znajdującego się obok parku zamkowego (styl angielski), gdzie na parkowej wyspie stoi Domek Chiński – dwukondygnacyjna, XVIII‑wieczna altana, dziś kawiarnia.

Na koniec – wizyta… to czas wolny – chwila czasu dla każdego.

Wieczorem – biesiada to tradycyjny czas na „łyk” życia towarzyskiego, integracji, czasu opowiadań i wspomnień, realizowanych w mniejszych czy też większych grupach.

Na pewno sprzyjała temu również atmosfera stworzona przez kierownictwo „Harnasia”, wystrój chaty biesiadnej czy palące się polana drewna ogniska.

Czas mijał niespostrzeżenie…

Kolejny poranek przynosi nowe wyzwania. Jedziemy do Międzybrodzia, celem udania się na Górę Żar (761 m n.p.m.). Wybieramy wersję ekspresową – kolejką linowo‑terenową, która porusza się na torach dawnego wyciągu szybowcowego, eksploatując wagoniki z kolejki na Gubałówkę.

Tu, na górze, można było spotkać tych, co szukali zastrzyku adrenaliny w postaci lotu na paralotni, czy cyklistów korzystających z „bike parku”, no i zwykłych turystów podziwiających piękne widoki, jakie rozpościerają się ze szczytu na Międzybrodzie Żywieckie, Jezioro Żywieckie, szczyty Beskidu Śląskiego, malowniczą Dolinę Soły z Jeziorem Czanieckim i miastami leżącymi na pograniczu Śląska.

Jednym słowem – jest na czym oko zawiesić!

Nas jeszcze interesowała infrastruktura elektrowni szczytowo‑pompowej Porąbka–Żar (druga co do wielkości w Polsce). To wysokospadowa elektrownia podziemna.

Na górze mogliśmy zobaczyć elipsowaty zbiornik, który jest całkowicie sztucznym tworem o wymiarach 250 × 650 metrów – to aż 14 ha tafli wody. Zbiornik może pomieścić aż 2,3 mln m³ wody, która pozwala na 4 godziny pracy generatora.

Woda gna w dół dwiema opancerzonymi sztolniami (różnica poziomów 440 m), przez turbiny, do zbiornika dolnego, którym jest sztuczne Jezioro Międzybrodzkie, a z powrotem do górnego zbiornika jest pompowana przez 5,5 godziny.

Góra Żar to również kolebka polskiego szybownictwa. W naszym odczuciu to szalenie pięknie położony akwen wodny, uroczo wciskający się w falujące zbocza Beskidów i przełom rzeki Soły. „Spacer” statkiem po błękitnej tafli jeziora potwierdził urokliwość tego miejsca.

Niestety wszystko, co piękne, ma swój kres. Dla nas również to ostatni punkt turystycznej eskapady po Beskidzie Śląskim.

Atrakcyjna podróż po śląskich obiektach technicznych i krajoznawcze doznania w Beskidach nie byłyby możliwe, gdyby nie determinacja kol. Doroty Stecko – prezes Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej, która mimo początkowych trudności doprowadziła do realizacji tak interesującej technicznie i ciekawej krajoznawczo wycieczki po Ziemi Śląskiej.

Dalsza współpraca Zarządu Koła z zakładem ROSA zaowocowała możliwością udziału w szkoleniu, które odbyło się w Centrum Szkolenia zakładu ROSA w Tychach.

Kurs obejmował następujący program szkolenia:

„Duch” prowadzi nas w podwoje zamku w Pszczynie.

Zamek w Pszczynie – w istocie pałac, dawna rezydencja magnacka, kilkakrotnie przebudowywana. Ostatnia przebudowa (1870–1876) nadała pałacowi obecny kształt – styl neobarokowy. Wraz z zabytkowym parkiem krajobrazowym w stylu angielskim o powierzchni 156 ha tworzy zespół pałacowo‑parkowy.

W pszczyńskim zamku (Muzeum Zamkowe w Pszczynie) zachowało się oryginalne wyposażenie i meble, które sprawiają, że jest on obecnie jednym z najcenniejszych zabytków architektury rezydencjonalnej w Polsce.

Dla nyskich SEP‑owców była to okazja do zapoznania się z interesującą ekspozycją muzealną, rozmieszczoną na trzech kondygnacjach (trudno w kilku zdaniach opisać bogactwo muzealników oddających dziś dawny reprezentacyjny charakter zamku – również z jego myśliwską nutą).

Dodatkowo w piwnicy mieści się zbrojownia (miecze, lance kawaleryjskie, zbroje samurajskie).

Park to okazja, by zaczerpnąć świeżego powietrza, spacerując alejkami, a po sąsiedzku zobaczyć rezerwat żubrów.

Przesiąknięci dawnymi dziejami udajemy się do miejsca, gdzie znowu czeka nas powiew dawnych dziejów.

Jako szlachetni wędrowcy odwiedzamy „Warownię Rycerzy Pszczyńskich”. W miejscu dawnego zamku wznoszą się mury malowniczej warowni.

Na jej trzech kondygnacjach znajdują się trzy przestronne, stylowe sale (mieszczańska, rycerska i książęca), które oddają klimat epoki – długie drewniane stoły, rzeźbione krzesła, świece i tarcze z rodowymi herbami stanowią ciekawą ozdobę komnat.

Ponadto serwowane przez restaurację dania powinny zadowolić każdego. Może by i zadowoliły, ale czas przygotowania i serwowania dań to czas epoki średniowiecza, gdzie nikomu do niczego się nie spieszyło. To też swojego rodzaju przygoda.

Tyle niesamowitych doznań, wrażeń i zdobytej wiedzy osiągnęliśmy dzięki głównemu organizatorowi szkolenia – kol. Jackowi Bułdysowi, choć i inwencja kol. Doroty też się przydała do osiągnięcia końcowego, satysfakcjonującego efektu wycieczki.

W jedności działania siła.

Ten rok jest rokiem obfitującym w możliwości pogłębienia swojej wiedzy technicznej.

Spotkanie w Muzeum Energetyki w Niemodlinie grupy członków Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej oraz sympatyków stowarzyszenia, którzy na co dzień są pracownikami Wydziału Pomiarów „TAURON Dystrybucja S.A.” Rejonu Dystrybucji w Nysie, z kustoszem muzeum było okazją do zapoznania się z zasobami muzealnymi i historią jego powstania „z pierwszej ręki”, ponieważ kol. Marian jest twórcą tego muzeum.

Muzeum Energetyki to pomysł na ocalenie nieużywanych, wiekowych urządzeń i starych dokumentów związanych z energetyką.

W chwili obecnej – jak informuje kustosz, kol. Marian Osipiuk – zbiory liczą już ponad 700 eksponatów, z czego około połowa pochodzi z okresu przed 1945 rokiem.

Sporą grupę urządzeń stanowią liczniki energii elektrycznej. Najstarsze zidentyfikowane pochodzą z 1919 roku. Prawdopodobnie pierwsze miejsce w zbiorach należy się elektrolitycznemu licznikowi rtęciowemu firmy Schott & Genossen typu STIA.

Na szczególne zainteresowanie zasługuje licznik wodorowy E2 produkcji SSW oraz kilka liczników przedpłatowych.

Wśród licznych rachunków za energię elektryczną najstarszy pochodzi z 1914 roku z Krakowa.

Spośród książek godnych zwrócenia uwagi zwiedzających na szczególne wyróżnienie zasługują „Zasady elektrotechniki” Merczynga z 1889 roku oraz „Oświetlenie elektryczne” Szapiro z 1901 roku.

Ciekawostką jest grające, na oryginalnych częściach, radio „Mende” z 1935 roku.

Z eksponatów typowo energetycznych należałoby wyróżnić izolatory odciągowe niskiego napięcia, czy też rzadko spotykany izolator z odłącznikiem.

Zbiory regionalne to przede wszystkim plany linii 0,4 kV z okolicznych miejscowości oraz plany i schematy linii 15 kV:

Wizyta w muzeum była okazją do zapoznania się z historią eksponatów oraz zaprezentowanymi historycznymi dokumentami dotyczącymi rozliczania odbiorców energii elektrycznej. Każdy miał okazję, w swojej wyobraźni, wczuć się w rolę dawnego pracownika i poczuć powiew historii, a może ocalić ją od zapomnienia.

Jak jest teraz – inaczej – jak jest, proszę osądzić samemu.

Kolega Marian Osipiuk – kustosz Muzeum Energetyki w Niemodlinie – to również członek Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej i przewodniczący Komisji Rewizyjnej Oddziału Opolskiego SEP, który swoją fascynacją historią i kolekcjonowaniem stara się „zarazić” innych, propagując historię energetyki również w prasie czy na spotkaniach z młodzieżą.

Rok 2022 to rok obfitujący w możliwości uzupełnienia i aktualizacji swoich wiadomości. Kolejną okazją stają się warsztaty szkoleniowe, zainspirowane przez kol. Marcina Tomerę – członka organów Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej – a realizowane przez LUG.

LUG Light Factory jest spółką Grupy LUG S.A., zajmującą się projektowaniem, wdrażaniem, produkcją oraz dystrybucją systemów i opraw oświetleniowych. Oferta firmy stanowi pełną gamę rozwiązań dedykowanych do oświetlenia wewnątrz budynków, jak i terenów zewnętrznych.

Kadra naukowa firmy pracuje nad tym, by światło najwyższej jakości, w połączeniu z profesjonalnym wsparciem projektantów LUG, było dopełnieniem każdej miejskiej inwestycji.

Zadaniem kadry technicznej firmy, współtworzącej branżę oświetleniową, jest nowoczesne podejście do sterowania światłem tak, by uzyskać oszczędności ekonomiczne oraz tworzyć przyjazną i bezpieczną przestrzeń, będącą pozytywnie odbieraną przez mieszkańców.

W warsztatach menedżerowie firmy – panowie Wojciech Lewandowski i Michał Macewicz – przedstawili przykłady innowacyjnych rozwiązań zarządzających infrastrukturą oświetlenia.

Zademonstrowano, jak przy użyciu inteligentnych urządzeń i platformy LUG URBAN ograniczyć światło wszędzie tam, gdzie jest to możliwe i wskazane, tak, by uzyskać oszczędności finansowe, co jest szczególnie ważne dla samorządowców (70% oszczędności to zastosowanie LED, dodatkowe 20% dzięki sterownikom).

Prognozowany zwrot inwestycji: 4–5 lat. Jedną z zalet platformy jest możliwość monitorowania i zarządzania energią z jednego miejsca.

Wyzwaniem na miejską różnorodność, przynoszącą również oszczędności, może być jedna oprawa, wiele sposobów montażu, wyposażona w różne złącza oraz wybór odpowiedniej optyki (rozsył soczewkowy lub dookólny).

W skrócie podczas warsztatów przedstawiono też procedurę:

„Przyjdź do nas, powiedz co chcesz, a my Ci to zaprojektujemy i przedstawimy. Ty zaakceptujesz”.

Zademonstrowano prezentacje oświetlenia warszawskich ulic: Alei Niepodległości, Jana Pawła II, Mostu Łazienkowskiego, zmodernizowanego oświetlenia w Karpaczu, Bolesławcu, Bogatyni, Sosnowcu czy Zgorzelcu.

Uzbrojeni w nową wiedzę członkowie Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej – uczestnicy warsztatów – wracają do swoich codziennych zajęć, by w przyszłości wykorzystywać (według potrzeb) to, z czym zapoznali się na warsztatach.

Dwuletnia przerwa, spowodowana pandemią COVID‑19, odsunęła trochę w przeszłość wspomnienia o odbywających się corocznie (od dobrych kilku lat) „Spotkaniach Andrzejkowych” – tradycyjnym spotkaniu środowiskowym nyskich sepowców, łączącym nie tylko członków stowarzyszenia, ale również sympatyków i przyjaciół Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej.

To impreza, na którą członkowie SEP zapraszają swoich życiowych partnerów na wspólne spędzenie czasu. Zabawa może mniej „elektryczna”, ale również sympatyczna, tym bardziej że uczestniczą w niej – jak zawsze – mili sympatycy i przyjaciele Koła SEP Ziemi Nyskiej wraz z osobami towarzyszącymi.

Niebiańską atmosferę klimatycznej sali tworzą uczestnicy zabawy, którzy zabrali ze sobą na wspólny wieczór dobry humor i chęć relaksu.

Relaksowa przerwa – to, jak każe mój kronikarski obyczaj, kilka zdań o historii tradycji święta andrzejkowego. Trudno jest dziś odkryć dokładne pochodzenie andrzejkowej nocy. Warto jednak pamiętać o tradycjach, które wywodzą się z rodzimej kultury i bawiły naszych przodków przez długie wieki.

Andrzejki to dobra okazja, by wspomnieć dawne tradycje i obyczaje, związane ze świętem wróżb i starej magii. Zwłaszcza dla młodszych może to być niezwykła przygoda i okazja do podróży w świat, który już dziś nie wszyscy pamiętają.

Dla przypomnienia – Andrzej był także prawdziwym podróżnikiem. By głosić Ewangelię, wyruszył w podróż, która zawiodła go przez Bizancjum do Grecji, Scytii, a nawet do Azji Mniejszej. Legendy mówią, że dotarł aż na daleką północ.

Jak to jednak w Kościele bywa, każdy z jego bohaterów w końcu ginie – i to nie tak po prostu. By zostać świętym, trzeba zginąć śmiercią straszliwą, okrutną, koniecznie męczeńską. Nie inaczej skończył święty Andrzej. Za to, co opowiadał, został rozpięty na krzyżu w kształcie litery X, który do dziś zwany jest krzyżem świętego Andrzeja.

Czy tak było? Trudno powiedzieć – wszak to tylko legendy. Jednak faktem jest, że ów święty obchodzi imieniny w dzień, w którym przypada magiczne święto wróżb i hucznych zabaw.

Więc… bawmy się.

Pomagają w tym oryginalny wystrój i klimatyczne światła sali oraz „Dj Łysy” – Michał Opalony, świetnie wczuwający się w nastrój bawiących się, których w tym roku było wyjątkowo dużo (to chyba efekt dwuletniej przerwy w zabawach andrzejkowych).

Do błogiego nastroju swój wkład wniosły serwowane dania, jak też wyselekcjonowane przez uczestników zabawy – odpowiednio wcześniej – napoje.

Podczas zabawy nie zabrakło toastów na cześć Andrzejów – patronów tej wspaniałej imprezy, reaktywowanej po trudnych czasach pandemii.

W rajskim nastroju uczestnicy tego udanego spotkania środowiskowego, zorganizowanego siłami Zarządu Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej, rozchodzą się do domów.

Kolejne w przyszłym roku – gdzie… to czas pokaże.

Większość zarządów oddziałów czy kół SEP organizuje spotkania świąteczno‑noworoczne, które stały się miłą tradycją.

Zarząd Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej „poszedł” o krok dalej. W okresie przygotowań mikołajowo‑bożonarodzeniowych zorganizował spotkanie seniorów Koła. Spotkanie odbyło się w sali „Harnasia” – restauracji o podhalańskiej architekturze, zlokalizowanej nieopodal brzegu Nyskiej Riwiery.

Jest to nowa inicjatywa pani Prezes, wychodząca naprzeciw oczekiwaniom dość licznej grupy członków Koła. Seniorzy w Nyskim Kole SEP to około 35%.

Część seniorów pragnie nadal aktywnie uczestniczyć w życiu Koła, choć warunki zdrowotne nie zawsze są zadawalające; także kondycja fizyczna, a czasem i finansowa, uniemożliwiają uczestnictwo w dłuższych (kilkudniowych) eskapadach – czy to w kraju, czy za granicą.

Uczestnictwo w popołudniowym spotkaniu, w lokalu, do którego dojechać jest łatwo, są tą oczekiwaną chwilą na oderwanie się od codzienności – możliwością spotkania koleżanki, kolegi czy znajomych, z którymi przeżyło się sporo czasu. Okazja, by powspominać „stare czasy”.

Spotkanie „nutką” historii przyprawił kol. Lech Kotliński – kronikarz Koła – opowiadając historię powstania „Dnia Elektryka” czy „Dnia Energetyka”.

O relacjach z obchodów „Dni E…” opowiadali już uczestnicy spotkania.

Po wspólnym obiedzie tworzą się małe, nieformalne grupy wspominające minione chwile spędzone w pracy, podczas SEP‑owskich wycieczek czy też innych imprez stowarzyszeniowych.

Nie brakowało również wspomnień rodzinnych.

Na pożegnanie każdy uczestnik spotkania otrzymywał pamiątkową bańkę choinkową.

Spotkanie dedykowane seniorom to kolejna impreza integrująca nyskie środowisko SEP‑owców. Sądzę, że trafiony pomysł Zarządu Koła SEP nr 28 Ziemi Nyskiej (tak oceniany przez samych uczestników spotkania) będzie miał ciąg dalszy w kolejnych latach.

Tego kolegom seniorom, jak i Zarządowi Nyskiego Koła SEP, życzę.